مقدمه: درد سوختگی یکی از شدیدترین و مداوم ترین انواع درد است. یکی از زمان هایی که معمولا بیماران سوخته بیشترین میزان درد را تجربه می کنند، زمان تعویض پانسمان است. مطالعه حاضر با هدف «تعیین تاثیر تنفس عمیق، آهسته و منظم بر شدت درد پانسمان در بیماران مبتلا به سوختگی» صورت گرفت. روش ها: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی دو گروهه شاهددار بود که درد 68 بیمار مرد مراجعه کننده به بخش سوختگی مرکز آموزشی درمانی آیت اله کاشانی شهرکرد را در دوره زمانی اسفند 1389 تا مرداد ماه 1390 از طریق نمونه گیری آسان و سپس تخصیص تصادفی که در بیماران یکی از گروه های مداخله یا کنترل قرار می گرفتند مورد بررسی قرار داد. داده ها با استفاده از ابزار سنجش درد دیداری (Visual analogue scale) جمع آوری و با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری توصیفی، تی مستقل و کای اسکوئر تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: در ابتدا میانگین نمره شدت درد پانسمان سوختگی در گروه مداخله قبل و بعد از مداخله به ترتیب 5.82 و 3.66 و در گروه کنترل قبل و بعد به ترتیب 5.3 و 4.8 بود که این تفاوت در شدت درد بعد از پانسمان در دوگروه مداخله و کنترل معنی دار گزارش شد (0.04=p). نتیجه گیری: بکارگیری تنفس عمیق، آهسته و منظم می تواند یکی از عوامل موثر در کاهش شدت درد پانسمان سوختگی باشد.

مقدمه: تنفس ریتمیک یکی از روش های انحراف فکر است که جهت کنترل دردهای حاد مورد استفاده قرار می گیرد. انواع مختلفی از این تکنیک وجود دارد ولی تاکنون تحقیقی پیرامون این روش بر شدت درد بیماران پس از عمل ارتوپدی صورت نگرفته است . روش کار: این پژوهش، نیمه تجربی و از نوع کار آزمایی بالینی بوده و هدف از آن تعیین تاثیر تنفس ریتمیک بر شدت درد و میزان مسکن دریافتی بیماران پس از عمل جراحی ارتوپدی است. در این پژوهش 68 بیمار که تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، به طور تصادفی در یکی از دو گروه تجربی (34 نفر) و گروه کنترل (34 نفر) تقسیم شدند و در 24 ساعت اول بعد از عمل مورد بررسی قرار گرفتند. درد بیماران با استفاده از معیار مقیاس بصری 10 عددی شدت درد (VAS) و میزان مسکن دریافتی مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: تجزیه و تحلیل آماری از یافته های پژوهش نشان داد که تفاوت معنی داری از نظر شدت درد بین دو گروه تجربی و کنترل وجود داشت (p<0.001). همچنین گروه تجربی میزان مسکن کمتری را نسبت به گروه کنترل دریافت کرده بودند (p<0.001). نتیجه گیری: با توجه به اطلاعات به دست آمده چنین می توان نتیجه گرفت که تنفس ریتمیک باعث کاهش شدت درد و میزان مسکن دریافتی بیماران بعد از عمل جراحی ارتوپدی شده است.

مقدمه: تنفس ریتمیک یکی از روشهای انحراف فکر است که جهت دردهای حاد مورد استفاده قرار می‏گیرد. این مطالعه به منظور بررسی تأثیر تنفس ریتمیک بر شدت درد و میزان مسکن دریافتی بیماران پس از عمل جراحی ارتوپدی صورت گرفت. مواد و روشها: این مطالعه یک پژوهش نیمه تجربی از نوع کارآزمایی بالینی است. در این پژوهش 68 بیمار بطور تصادفی از جامعه پژوهش انتخاب و به دو گروه کنترل (34 نفر) و تجربی (34 نفر) تقسیم شدند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه راهنمای مصاحبه بود که خود شامل 10 سوال مربوط به مشخصات فردی و اجتماعی، معیار مقیاس بصری 10 عددی شدت درد (VAS) و فرم مخصوص دریافت مسکن بعد از عمل بود. 24 ساعت قبل از عمل جراحی به گروه تجربی روش تنفس ریتمیک آموزش داده می‏شد بطوری که بیمار قادر به انجام روش فوق می‏گردید (گروه کنترل تحت اقدامات روتین بخش قرار داشتند)، سپس در طی 24 ساعت اول شدت درد (در طی 12 ساعت اول هر 3 ساعت در طی 12 ساعت بعدی هر 6 ساعت) و تعداد مسکن دریافتی برای هر دو گروه کنترل و ثبت می‎شد. نتایج: سابقه عمل جراحی در بیماران 47.05% بود و 39.7% از بیماران سابقة یکبار بستری داشتند، نوع عمل جراحی اخیر اکثریت (61.8 (% پیـچ و پلاک بود و طول محل عمل جراحی اکثـریت دو گروه (55.9%) بین 20-11 سانتی‎متر بوده است. یافته‎های بدست آمده از شدت درد و تعداد مسکن دریافتی نشان داد که گروه تجربی که از تنفس ریتمیک در طی شدت درد استفاده نموده بودند به مراتب از شدت درد و دریافت مسکن کمتری بعد از عمل جراحی نسبت به گروه کنترل برخوردار بودند بطوری که آزمون آماری تی تست  (t=-3.83)با  P<0.01اختلاف معنی‎داری بین شدت درد و آزمون کای اسکویر  (X2=12.92)با  P<0.01اختلاف معنی‎داری با تعداد دفعات مسکن در گروه تجربی و کنترل نشان داد. نتیجه‎گیری: بکار گیری تنفس ریتمیک می‎تواند یکی از عوامل موثر در کاهش درد و تعداد مسکن دریافتی در بیماران بعد از عمل جراحی ارتوپدی باشد.

این پژوهش به صورت کشت گلدانی گندم و کلزا تحت شرایط رطوبتی نزدیک به اشباع تا رطوبت معادل ظرفیت زراعی (هفت تیمار مکش ماتریک خاک شامل 20، 40، 60، 80، 110، 300 و 500 سانتیمتر) با سه تکرار در قالب طرح کاملا تصادفی در شرایط گلخانه ای در دو سال متوالی انجام شد. در خاک لوم شنی با کاهش رطوبت خاک از حالت اشباع تا 0.22 cm3cm-3 (مکش ماتریک خاک 110 cm) و  0.24 cm3cm-3(مکش ماتریک خاک 80 cm) به ترتیب شدت تنفس ریشه گندم و کلزا نیز افزایش یافت. محدوده رطوبتی دارای حداکثر شدت تنفس ریشه در خاک لوم شنی در گندم (0.22-0.29 cm3cm-3، مکش ماتریک 40-110 cm) نسبت به کلزا (0.24-0.26 cm3cm-3، مکش ماتریک خاک 60-80 cm) گسترده تر بود. همچنین در خاک لوم شنی، حداکثر شدت تنفس ریشه گندم (9.81 mmol m-2 s-1) نسبت به کلزا (7.62 mmol m-2 s-1) بیشتر بود. در حالیکه در خاک لوم رسی، حداکثر شدت تنفس ریشه گندم و کلزا تقریبا برابر بوده (» 10 mmol m-2 s-1) و در یک رطوبت مشخص (0.42 cm3cm-3) اتفاق می افتد. همچنین تخلخل تهویه ای نظیر با رطوبتی که حداکثر شدت تنفس ریشه را موجب می شود، در خاک لوم شنی برای گندم و کلزا به ترتیب 13 و 16 درصد و در خاک لوم رسی برای هردو گیاه 17 درصد به دست آمد. نتایج نشان داد که در بین ویژگی های مورفولوژیکی متعدد ریشه، حجم ریشه مهمترین ویژگی کنترل کننده شدت تنفس ریشه گیاهان است..

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف: سیستم تنفس بر کنترل حرکتی و ثبات و پایداری بدن به ویژه در سالمندان تاثیر می گذارد. هدف از این تحقیق تعیین اثر تمرین تنفس دیافراگمی بر عملکرد تنفس، تعادل و کیفیت زندگی زنان سالمند بود. مواد و روش ها: 40 زن سالمند با میانگین سنی40/72 سال به روش نمونه گیری در دسترس شرکت کردند. آزمودنی ها به طور تصادفی به دو گروه تجربی (20 نفر) و کنترل (20 نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی تمرینات تنفس دیافراگمی را در 6 هفته، 3 جلسه در هفته زیر نظر مربی و 3 جلسه به صورت تمرین در خانه و در 3 ست انجام داد. عملکرد تنفس با آزمون تعداد تنفس در یک دقیقه و آزمون حبس نفس، تعادل ایستا با آزمون شارپند-رومبرگ و تعادل پویا با آزمون عملکردی زمان برخاستن و رفتن و کیفیت زندگی با پرسش نامه 31 سوالی لیپاد در آزمودنی های هر دو گروه قبل و بعد از اعمال تمرینات ارزیابی شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس اندازه های تکراری در سطح معنی داری 05/0>P انجام شد. یافته ها: تعداد تنفس در گروه آزمایش به طور معنی داری (23 درصد) کاهش یافت (001/0>P). هم چنین مدت زمان حبس در وضعیت دم عمیق (25 درصد) و مدت زمان حبس نفس در وضعیت بازدم عمیق (42 درصد) در گروه تجربی به طور معنی داری افزایش یافت (001/0>P). علاوه بر این، شاخص تعادل ایستا (002/0=P) و پویا (001/0>P) پس از تمرینات تنفس دیافراگمی در گروه تجربی به طور قابل توجهی بهبود یافتند. تمرینات تنفس دیافراگمی باعث افزایش معنی دار کیفیت زندگی زنان سالمند شده است (005/0=P). نتیجه گیری: تمرینات تنفس دیافراگمی بر عملکرد تنفس (تعداد تنفس، حبس نفس در وضعیت دم و بازدم)، تعادل ایستا، تعادل پویا و کیفیت زندگی زنان سالمند تاثیر مثبت داشته است. لذا استفاده از این تمرینات برای دوره های پیشگیری، بهبود عملکرد و توان بخشی در افراد و سنین مختلف توصیه می شود.

در این پژوهش تنوع داخل گونه ای در پارامترهایی مانند فتوسنتز، هدایت روزنه ای، فلورسنس کروفیل و تنفس کوتاه مدت و درازمدت در گندم بهاره (Triticum aistivum) در پاسخ به سطوح مختلف تنش شوری بررسی شد. در این آزمایش دو رقم گندم مقاوم به شوری (یک کراس روشن و خارچیا) و یک رقم حساس به شوری (قدس) به عنوان کرت فرعی و چهار سطح شوری شاهد، 100، 200 و 300 مول در مترمکعب از ترکیب کلرور سدیم و کلرور کلسیم به نسبت مولی 5 به یک به عنوان کرت اصلی در محیط کشت ماسه و تغذیه با محلول هوگلند در گلخانه در قالب یک طرح کرتهای خردشده با چهار تکرار اعمال شدند. نتایج نشان داد که سرعت فتوسنتز در پاسخ به تنش شوری کاهش یافت ولی بین ارقام تفاوت معنی داری در این صفت مشاهده نشد. هدایت روزنه ای سطح بالا و سطح زیر برگ مهمترین عامل کاهش فتوسنتز در شرایط تنش شوری بود. هر چند محدودیت های غیر روزنه ای مانند نسبت فلورسانس متغیر به فلورسنس بیشینه نشان داد که گیاهان ممکن است در سطوح بالای شوری در معرض درجاتی از ممانعت نوری نیز قرار گرفته باشند. فتوسنتز در گیاهان شاهد و تحت تنش شوری در طول ساعات مختلف یک روز در هیچکدام از ارقام تفاوت معنی داری نشان نداد ولی در ساعات پایانی روز فتوسنتز رقم حساس به شوری کاهش یافت.تنفس نیز تا سطح شوری 200 مول در مترمکعب بدون تغییر باقی ماند ولی در سطح شوری 300 مول به طور معنی داری کاهش یافت. مهمترین تغییر در سرعت تنفس 7 ساعت بعد از شروع تاب روزانه رخ داد که در این ساعت میزان گاز کربنیک تولیدی دارای بیشترین میزان بود. نتایج نشان داد که هر چند سرعت فتوسنتز به خوبی با تغییرات هدایت روزنه ای همبستگی دارد ولی ارقام گندم در سطوح مختلف شوری به جنبه های دیگر مرتبط با فتوسنتز نظیر مراحل مختلف رشد، زمان روز و مدت زمان قرار گرفتن در معرض تنش خشکی نیز واکنش نشان می دهند.